22.6.51
20.6.51
เพียงใครสักคน - เทียรี่ เมฆวัฒนา
อยากมีใครสักคน ให้ความหวังและความเข้าใจ
ส่องนำทางชีวิตให้ ผ่านมรสุมมากมาย
จะเก็บดวงใจเอาไว้ จะได้รอ...รักใครสักคน
อยากมีใครสักคน ที่เป็นขวัญและกำลังใจ
จะแบ่งปันชีวิตให้ กับใครคนนั้นสักที
จะฝากดวงใจดวงนี้ ที่ไม่มีแม้ใครสักคน
* รักนั้นหรือคือทุกสิ่ง แต่ที่จริงอาจเพียงฝันไป
ค้นหารักที่ยิ่งใหญ่ แต่ไม่รู้จะนานเท่าไร
รักนั้นหรือคือการให้ อยู่ที่ไหนอาจไกลแสนไกล
ค้นหารักที่จริงใจ จะมีใคร... บ้างไหม... สักคน
อยากมีใครสักคน ที่จะรักและเป็นคู่ใจ
ร่วมเดินทางที่แสนไกล ผ่านทางชีวิตมืดมน
สักวันคนผ่านพ้น คงมีใครซักคนจริงใจ
(ซ้ำ *)
อย่ายอมแพ้... อ้อม สุนิสา สุขบุญสังข์
หากวันนี้เราล้มลง... ยังคงลุกขึ้นได้ใหม่...
ก็ยังคงมีหนทาง... ถ้ายังมียิ้มสดใส...
ก้าวไป.. อย่าหวั่นไหวหวาดกลัว...
พร้อมทนทุกข์หมองหม่น...
ผจญความมืดหมองมัว...
ไม่กลัว... จะฝันถึงวันใหม่...
หากวันใดอ่อนแอ... ท้อแท้ อย่าหวั่นไหว
ขอให้ใจไม่สิ้นหวัง... ปัญหาแม้จะหนัก
ก็คงไม่เกินกำลัง... อย่าหยุดยั้ง... ก้าวไป
ขออย่ายอมแพ้..... อย่าอ่อนแอ..... แม้จะร้องไห้
จงลุกขึ้นสู้ไป.... จุดหมายไม่ไกลเกินจริง
13.5.51
19.4.51
5.3.51
"ปิ่นโต" อาหารกลางวัน
สมัยเด็กๆเวลาไปโรงเรียนแม่จะเอาข้าวใส่ ปิ่นโต หรือไม่ก็ อับข้าว ให้ไปกินโรงเรียน ตอนนั้นน่ะเหรอ อายเพื่อนจะตายหิ้วปิ่นโตไปกินโรงเรียน ทั้งๆที่ก็มีเพื่อนหิ้วปิ่นโตไปกินเหมือนเราเยอะแยะ เอาเป็นว่าหิ้วปิ่นโตไปโรงเรียนมันไม่เท่อ่ะ นอกจากมันจะไม่เท่ แถมกินเสร็จก็ขี้เกียจล้าง กลับถึงบ้านกลิ่นเหม็นอาหารที่เหลือมันบูดอีก ยิ่งทำให้เราไม่อยากใช้มันเลย บางวันลืมเอากลับบ้านโดนดุ แถมยิ่งเหม็นเข้าไปใหญ่
ตอนนี้โตแล้ะ เข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อแม่ถึงอยากให้ลูกเอาปิ่นโตไปโรงเรียน และเริ่มรู้แล้วว่ากับข้าวปิ่นโตมันดียังไง สิ่งแรกเลยคือช่วยลดขยะประเภทถุงพลาสติกได้โขเลย เพราะปัจจุบันนิยมเป็นแม่บ้านถุงพลาสติกกันทั้งนั้น ประหยัดค่าข้าวได้ด้วย กินไม่หมดเก็บไว้กินมื้อต่อไปได้อีก หิ้วปิ่นโตไปที่ร้านแม่ค้าก็ใส่ให้เยอะดี ถ้าทำเองก็ประหยัดยิ่งขึ้นแถมรสชาดก็ถูกปาก ตอนนี้ไม่อายแล้วหละที่จะหิ้วปิ่นโต เพราะอย่างน้อยเราก็ได้เริ่มทำอะไรบ้างเพื่อช่วยโลกของเราใบนี้27.2.51
ย้อนอดีต...สมัยเรียนประถมศึกษา
ย้อนอดีต... สมัยเรียนประถมศึกษา ตอนเย็นๆหลังเลิกเรียน นักเรียนมายืนเข้าแถวก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน เราเป็นตัวแทนนำกล่าวคำปฏิญาณ เพราะเป็นคนเสียงดัง ไม่ต้องมีไมโครโฟนก็ได้ยินกันทั่วโรงเรียนนักเรียนทุกคนจงกล่าวตามข้าพเจ้า... "พวกเราเป็นไทย อยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะเรามีชาติ มีศาสนา มีพระมหากษัตริย์ ซึ่งบรรพบุรุษของเรา เอาเลือด เอาเนื้อ เอาชีวิต และความลำบากยากเข็ญเข้าแลกไว้ เราต้องสละชีพเพื่อชาติ เราต้องบำรุงศาสนา เราต้องรักษาพระมหากษัตริย์ เรานักเรียน จะต้องประพฤติตน ให้อยู่ในระเบียบวินัยของโรงเรียน มีความซื่อสัตย์ต่อตนเอง และผู้อื่น เรานักเรียน จะต้องไม่ประพฤติตน ให้เป็นที่เดือดร้อน แก่ตนเอง และผู้อื่น"
จากนั้นก็อ่านพระบรมราโชวาทให้เพื่อนนักเรียนฟังอีก 1 บท แต่ละวันก็จะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ มีบทหนึ่งที่จำได้ขึ้นใจเพราะถ้าวันไหนลืมไม่ได้เอาโพยมาก็ท่องบทนี้แหละ "ในบ้านเมืองนั้นมีทั้งคนดีและคนไม่ดีไม่มีใครทำให้ทุกคนเป็นคนดีได้ทั้งหมด การทำให้บ้านเมืองมีความปกติสุขเรียบร้อยจึงมีใช่การทำให้ทุกคนเป็นคนดี หากแต่อยู่ที่การส่งเสริมคนดี ให้คนดีได้ปกครองบ้านเมืองและควบคุมคนไม่ดี ไม่ให้มีอำนาจไม่ให้ก่อความเดือดร้อนวุ่นวายได้ " พระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ (เมื่อวันที่ 11ธันวาคม2542ในพิธีเปิดงานชุมนุมลูกเสือแห่งชาติครั้งที่ 5 ค่ายลูกเสือวชิราวุธ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี)
จากนั้น ก็จบลงด้วย เพลงสรรเสริญพระบารมี ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน...
คำปฏิญาณ และพระบรมราโชวาทที่เราเคยท่องก่อนกลับบ้านทุกวัน มันติดอยู่ในใจของข้าพเจ้าเสมอนับจวบจนทุกวันนี้ มันคอยเตือนสติเราเสมอ แล้วจะมีใครยังจำมันได้บ้างมั้ย
จากนั้น ก็จบลงด้วย เพลงสรรเสริญพระบารมี ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน...
คำปฏิญาณ และพระบรมราโชวาทที่เราเคยท่องก่อนกลับบ้านทุกวัน มันติดอยู่ในใจของข้าพเจ้าเสมอนับจวบจนทุกวันนี้ มันคอยเตือนสติเราเสมอ แล้วจะมีใครยังจำมันได้บ้างมั้ย
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)
